31.08.2016

Capitulo 55


Rozdział dedykuję Leah i Blake

     Samochód zatrzymał się pod biurowcem. Mocniej otuliłam się lekką marynarką. Zaczynałam się lekko denerwować. Przypomniała mi się podobna sytuacja sprzed kilku miesięcy.  

     Nie rozglądając się, wkroczyłam na ulicę. Usłyszałam ostry pisk opon oraz klakson. 
     - Co ty robisz? Chcesz się zabić? - usłyszałam ostry ton właściciela samochodu, pod który prawie wpadłam.
     - Przepraszam - wymamrotałam, ale chyba tego nie usłyszał. [...]
     Nagle drzwi windy otworzyły się. Wysiadł z niej przystojny, wysoki mężczyzna. Podszedł do nas na tyle blisko, że mogłam mu się dokładnie przyjrzeć. Brunet miał błękitne oczy. Był dobrze zbudowany, wysportowany. Chyba często chodzi na siłownię. Nienagannie ubrany, do twarzy mu było w garniturze. Równie dobrze mógłby być modelem.
     Nagle spojrzał na mnie. Pod wpływem jego spojrzenia krew odpłynęła mi z twarzy. Był zdenerwowany. Dopiero teraz zauważyłam, że to on jest właścicielem samochodu, pod który niedawno prawie wpadłam. Zmrużył oczy.
     - Co ty tu robisz? - zapytał ze złością.
     - Ja... ja... - zaczęłam się jąkać.
     - Myślisz, że u nas jest miejsce dla osób tak nieuważnych i roztrzepanych? A na dodatek spóźnialskich? To popełniasz błąd. Na twoim miejscu, czym prędzej bym się wynosił, bo i tak nie masz żadnych szans - po tym odwrócił się na pięcie i powędrował do swojej szklanej siedziby wraz z jedną z przybyłych dziewczyn.
     Poczułam jak łzy opuszczają moje oczy i płyną strumieniem po policzkach.  

    Kto by pomyślał, że tak to się skończy? W tamtym dniu zostałam prawie potrącona, doprowadzona do łez i upokorzona. Ale pomimo tego, siedziałam teraz z tym mężczyzną w aucie i gdyby nie to, że nadal nie byłam w stanie mu w pełni zaufać, pewnie bylibyśmy razem.
   Odwróciłam się w jego stronę.  
     - Dziękuję za podwózkę - próbowałam się uśmiechnąć, ale zamiast tego wyszedł grymas. Naprawdę byłam zdenerwowana.
     - Zawsze do usług. 
    Zaczął się powoli pochylać w moją stronę, aż w końcu jego twarz znajdowała się na tyle blisko mojej, że czułam na twarzy jego oddech. Na moim ciele pojawiła się gęsia skórka. Coraz trudniej było mi zachować spokój. Próbowałam nie dać po sobie poznać, że jego bliskość w jakikolwiek sposób na mnie wpływa. Wciąż mu nie wybaczyłam. 
   - Nie wiem czy wytrzymam bez ciebie do jutra - mruknął. 
   Na moich ustach pojawił się ledwie widoczny uśmiech.  
   - Myślę, że dasz radę.
   Uniósł brwi, ale nie przestawał się do mnie zbliżać. Jego wargi były coraz bliżej w moich. Jedną dłoń położył na moim udzie i nie spuszczając wzroku z mojej twarzy, zaczął nią sunąć nieprzerwanie w dół i w górę. Drugą wsunął mi pod brodę i kciukiem obrysował linię moich ust. Moje mury obronne zaczęły się walić. Czułam jak serce zaczyna mi szybciej bić. Moje zdradzieckie ciało zdecydowanie zbyt silnie na niego reagowało. Mimowolnie rozchyliłam wargi. Tak bardzo pragnęłam go pocałować, ale nie mogłam. Tym razem nie mogłam mu pozwolić się złamać. 
    - Jorge...
    - Tak? - jego głos był o jeden ton głośniejszy od szeptu.
    - Ja nie mogę - wyprostowałam się, starając się odsunąć jak najdalej od niego, co w tej sytuacji nie było proste. - Jorge, nadal ci nie wybaczyłam. 
     - No a tamten pocałunek? - mężczyzna dalej siedział pochylony w moją stronę. Wydawał się zagubiony.
     - Chwila słabości - przymknęłam na chwilę oczy. - Nie jestem jeszcze gotowa. 
     Schyliłam się, by podnieść torebkę spod siedzenia. Nacisnęłam klamkę, wyszłam z samochodu i zamknęłam za sobą drzwi. Miałam odejść, kiedy usłyszałam odgłos otwierającej się szyby. 
     - Kochanie - zacisnęłam mocniej powieki, słysząc czułość w jego głosie. Wiedział jak na mnie działa, mówiąc w ten sposób. - Powodzenia - powoli odwróciłam się w jego stronę. 
     - Dziękuję. 
     - Kocham Cię - zastygłam, niezdolna wykonać ani kroku.
     Spojrzałam mu w oczy. Czy on naprawdę nie mógł choć na chwilę odpuścić i dać mi trochę przestrzeni? Zaczekać, aż wszystko sobie poukładam? Rozumiem, że chce mnie odzyskać, ale czułam się przez niego osaczona. 
     - Będę Ci to powtarzał tak długo, aż w końcu w to uwierzysz i dasz mi szansę. Rozumiem, że nie jesteś jeszcze na to gotowa, ale ja zaczekam. Jesteś tego warta - po tych słowach zamknął szybę i odjechał. 
     Spojrzałam na zarys swojej sylwetki odbijający się w szybie. Byłam z siebie dumna. W końcu udało mi się nie ulec wdziękowi szatyna. Oby równie dobrze poszło mi na rozmowie kwalifikacyjnej. Chociaż byłam przekonana, że gdy wciąż będzie mówił takie rzeczy, będzie mi coraz trudniej trzymać go na dystans.
    Wciągnęłam do płuc trochę świeżego powietrza, po czym weszłam do środka budynku. Kobieta w recepcji podniosła wzrok. Miała może czterdzieści lat, rudawe, krótkie włosy i czarne brwi podkreślone pisakiem. Wyglądało to nieciekawie, jednak jej twarz sprawiała wrażenie miłej. Uśmiechnęła się słabo, a potem wróciła do swojej pracy. 
    Tym razem znałam numer piętra, więc nie musiałam jej pytać o drogę. Podeszłam do windy, która akurat była otwarta. W środku nie było nikogo. Weszłam, wcisnęłam guzik z numerem 16 i przyglądałam się kolejno zapalającym się numerom piętra. Na siódmym piętrze dołączyło do mnie dwóch facetów. Pierwsze co rzuciło mi się w oczy to ich wzrost. Pod tym względem różnili się od siebie znacznie. Jeden z nich miał pewnie dwa metry, jeśli nie więcej, gdy tymczasem ten drugi ledwo sięgał jego ramienia. Oboje mieli szczupłą sylwetkę i jasne włosy. 
     Oczywiście nie powstrzymali się przed zlustrowaniem mnie od stóp do głów. Jeden z nich, ten wyższy, poluzował krawat i zaczął posyłać znaczące spojrzenia w stronę tego drugiego. Starałam się to zignorować. Na szczęście wysiedli trzy piętra wyżej. Miałam nadzieję, że jeśli mnie przyjmą do tej pracy, jakoś uda mi się ich uniknąć. W końcu to olbrzymi budynek.
     Wreszcie winda zatrzymała się na właściwym piętrze. Przeszłam korytarzem obok kilku stanowisk, aż dotarłam pod drzwi właściciela firmy. Jakaś dziewczyna, mniej więcej w moim wieku, powiedziała, że muszę chwilę poczekać i zapytała czy nie chciałabym czegoś do picia. Grzecznie odmówiłam.
     Po kilku ciągnących się w nieskończoność minutach, powiedziano mi, że mogę wejść. Wstałam, wygładziłam spódnicę i weszłam do ciepło oświetlonego pomieszczenia. To miejsce znacznie różniło się od biura Jorge'a. Było bardziej przytulne. Jasne drewno zastąpiło chłodną biel i czerń. Podłoga wyłożona była panelami, a ściany pokryte beżową farbą z wyjątkiem jednej, zajętej przez okna, z których rozciągał się cudowny widok na panoramę Buenos Aires, czyli standard w tego typu biurowcach. To pomieszczenie nie było jakoś nadzwyczajnie urządzone. I to mi się od razu spodobało. 
     Przy biurku, pochylony nad papierami, siedział urodny mężczyzna, z marynarką przewieszoną przez oparcie krzesła, ze starannie zawiązanym krawatem, w śnieżnobiałej koszuli, której rękawy były podwinięte do łokci. Odgłos zamykanych drzwi sprawił, że oderwał oczy od dokumentów. Im dłużej mi się przyglądał, tym uśmiech na jego twarzy się powiększał. 
     - Nie spodziewałem się ciebie tutaj.

_______________
Zdążyłam coś dodać przed 1 września. Jestem z siebie dumna. Podoba mi się ten rozdział. Szczególnie część z opisami. Mam wrażenie, że pod tym względem zaczynam się rozwijać. Naprawdę dobrze mi się go pisało. Biorę to za dobry znak.
Mam nadzieję, że Wam również przypadnie do gustu. 
Dziękuję Wam za tyle miłych komentarzy pod poprzednim rozdziałem ♥ Jesteście naprawdę kochani ♥ Pomimo tego, że rzadko coś się pojawia, Wy dalej jesteście ze mną ♥ Jestem ogromną szczęściarą, mając takich czytelników ♥ Wiecie, że Was kocham ♥
Do następnego :** Mam nadzieję, że dodam coś we wrześniu ;D

23 komentarze:

  1. Cudowny rozdział.
    Leon wciąż chcę zbliżyć się do Vilu.
    W końcu mu się uda.
    Jestem bardzo ciekawa kim jest ten facet.
    Pisz szybko next i zapraszam do mnie.
    Pozdrawiam, Asia Blanco.

    OdpowiedzUsuń
  2. cudowny rozdział :* <3

    OdpowiedzUsuń
  3. Tylko mi nie mów, że to jest Clement, bo chyba padne trupem.
    Przecież jak Tini miałaby u niego pracować to Jorge byłby wściekły. Mógłby znowu przestać myśleć i zrobić coś głupiego.
    A może to zupełnie inna osoba? Oby!

    Jorge nie zamierza odpuszczać. Będzie o nią walczył. Z resztą teraz nie tylko o nią.
    Nie uległa mu. I bardzo dobrze. Nie może się łatwo poddawać. On musi zrozumieć, że w życiu nie wszystko łatwo przychodzi. Zanim ona mu zaufa to trochę minie.
    Nie mogę się doczekać tej wspólnej kolacji. Ciekawe czy szanowny Pan Blanco palnie coś głupiego.

    Ciesze się, że coś dodałaś.
    Masz niesamowity talent i Twoje opo czyta się tak przyjemnie. ;*
    Kocham to opo!

    Cudowny!
    Czekam na next :*
    Buziaczki :* ❤

    M.

    OdpowiedzUsuń
  4. Cudowny, czekam na kolejny ♥

    OdpowiedzUsuń
  5. Hej. Bardzo dobry rozdział. Ciekawa jestem kim jest ten mężczyzna w śnieżnobiałej koszuli. Już ma plus za koszulę;) Leon się stara trzeba było nie spierniczyć sprawy to by problemu nie było, a tak staraj się chłopie staraj to może za jakiś czas...Mam nadzieję, że Viola będzie twarda nie miękka :)

    OdpowiedzUsuń
  6. Czekałam na niego z niecierpliwością... Cudny jest... O jeju on ją kocha! , 💚💚💚 już nie mogę się doczekać następnego rozdziału

    OdpowiedzUsuń
  7. Odpowiedzi
    1. Cudowny rozdział
      Bardzo mi się podoba
      Jorge się nie poddaje i tak ma być
      Kim będzie jej nowy szef jeśli ją przyjmie?
      Może stary znajomy? Chłopak? Oby nie Clement
      Leon chłopie kup jej róże czy coś, ale nie licz, że jak jej coś kupisz to od razu wpadnie Ci w ramiona. To ma być coś oryginalnego
      Czekam na kolejny rozdział
      Pozdrawiam :**

      Patty;*



      Zapraszam do mnie jeśli masz czas
      www.magic-love-leonetta.blogspot

      Usuń
    2. www.magic-love-leonetta.blogspot.com

      Usuń
  8. Mam nadzieje, ze Viola powoli niedługo na jakiś pocałunek :(

    OdpowiedzUsuń
  9. Odpowiedzi
    1. Hejka Kochana! Nawet nie chcę liczyć jak długo mnie tu nie było ;( xD
      Nie wiem w ogóle jak to się stało, bo zaraz mamy kolejne wakacje, a ja nadal nie skomentowałam rozdziału z sierpnia. Naprawdę nie wiem jak to się stało.

      Jeśli chodzi o rozdział, to jest on rewelacyjny. Nie dzieje się w nim za dużo, ale to dobrze.
      Jorge nie ustępuje i w dalszym ciągu stara się odzyskać Martine, ale z z drugiej strony mu się nie dziwię.
      Ona nareszcie zaczyna być bardziej samodzielna, no i super. Mam nadzieję, że dostanie tę pracę. Zastanawiam się jedynie kto siedział za biurkiem, ale to norma.

      Przeczytałam ponownie rozdział i jeszcze bardziej chcę następny. Dlatego czekam i mam nadzieję, że pojawi się już niedługo.

      buziak, leah

      Usuń
  10. jesteś jeszcze kochana ?<3

    OdpowiedzUsuń
  11. Hey mam nadzieje ze jeszcze kiedyś dodasz jakiś rozdział bo to opowiadanie jest bardzo piękne ❤ Ogólnie to czekam na nexta, ale mam nadzieje, że odpiszesz na ten kom i powiesz kiedy będzie lub czy w ogóle będzie ciąg dalszy to wszystko to pozdrawiam papa
    Klaudisiu

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Hej :* Postaram się wkrótce coś wrzucić, nie zapomniałam o blogu, po prostu nie mam tyle czasu co kiedyś :(

      Usuń

Dziękuje za każdy komentarz, to dla mnie wiele znaczy ♥ ♥
Każdy z nich motywuje mnie do pisania kolejnych rozdziałów :**
Czytasz = komentujesz
Im więcej komentarzy tym szybciej rozdział <33